Szybkość w montażu nieliniowym

część 1. plotkowanie

W propozycjach tematów do poruszenia na łamach Filmowca panuje całkowita różnorodność. Jest jednak coś, co łączy większość z tych propozycji. Prośba, jakie jest moje spojrzenie na dany temat, jakie są moje preferencje. Kiedyś w redakcjach czasopism, z którymi współpracowałem, byłem napiętnowany za tzw. "moje wrażenia". Żądano ode mnie faktów (ja to nazywam banałami przepisywanymi z instrukcji i materiałów firmowych oznaczonych chyba dla żartów znaczkiem confidential).

Wiem, że wielu osobom nie podobał się mój styl testowania sprzętu. Dzisiaj, kiedy moje teksty nie pojawiają się w prasie polskojęzycznej, nagle okazało się, że mój sposób testowania jest wartościowy. Przedstawiciele firm, którzy wcześniej obrażali się na mnie za obnażanie wad, dzisiaj podrzucają mi egzemplarze sprzętu prosząc o opinię. Odnajdują mnie również osoby czy firmy zainteresowane poważniejszym zakupem. Żądają ode mnie nie tylko wskazania spełniającego ich wymagania sprzętu, lecz również przetestowania konkretnych egzemplarzy przed zakupem.

Nim przystąpię do konkretów, wyjaśnię jeszcze, że nie jestem w wieku emerytalnym – o co niektórzy mnie podejrzewają. Po drugie poddawane przez niektórych pod wątpliwość moje ponad 30-letnie doświadczenie filmowe jest jednak faktem. Nieporozumienie wynika stąd, że niektórym użytkownikom współczesnych kamer wideo wydaje się, że niemożliwe było pasjonowanie się filmowaniem przed pojawieniem się kamer zapisujących na taśmie magnetycznej. Pierwszą kamerę filmową dostałem pod koniec lat sześćdziesiątych. Szybko opanowałem rzemiosło. Sam filmowałem, wywoływałem w ciemni, montowałem. Synchronizowałem obraz z dźwiękiem podawanym z magnetofonu szpulowego. Konstruowałem nasadki i przesłonki nakręcane na obiektyw pozwalające uzyskać różne efekty, również przesłonki, wycieraczki.