Odkurzanie czyli film bez kosztow cz. I

Odkurzanie czyli film bez kosztów. (czesc 1 cyklu o amatorskim studio)

Chcesz spróbowac swoich sil w tworzeniu filmów, ale nie masz chwilowo na zbyciu tych paru tysiecy na kamere DV i karte montazowa? Nie ma problemu. Od razu zaznaczam - efekty mozliwe do uzyskania za pomoca technik jakie bedziemy tu opisywac nie dorównaja jakoscia produkcjom wykonanym na sprzecie pro i pólprofesjonalnym, ale mysle, ze za mozliwosc nieograniczonej ekspresji bez inwestycji warto zaplacic cene nieco zmniejszonej rozdzielczosci. Poza tym to swietna zabawa.

Algorytm dzialania jest nastepujacy:
Punkt pierwszy. Przeszukac pokój w poszukiwaniu pokrowca od kamery. Powtórzyc dla wszystkich swoich pokojów.
Jesli pokrowiec znalazl sie, przejsc do punktu drugiego, jesli nie, powtarzac punkt pierwszy dla wszystich swoich znajomych (Uwaga, autor nie bierze odpowiedzialnosci za skutki zbyt gorliwego przeszukiwania pomieszczen nalezacych do dalszych znajomych).
Punkt drugi. Po wstepnym odkurzeniu pokrowca ostroznie otworzyc - sprawdzic czy przedmiot znajdujacy sie wewnatrz wyglada jak kamera wideo. Jezeli nie, spróbowac zetrzec warstwe kurzu, powtórzyc test. Gdy pomimo odkurzenia zawartosc pokrowca wciaz uparcie nie chce nie przypominac kamery, wrócic do punktu pierwszego.

Moze nie jest to najszybsza metoda na rozpoczecie kariery filmowca, ale na pewno jest jedna z tanszych i przy odpowiedniej dozie samozaparcia powinna byc skuteczna. Aha, jezeli nasi znajomi przypadkowo porozumiewaja sie zrozumialym dla nas dialektem, mozna do nich po prostu zadzwonic i spytac, czy nie maja kamery wideo. Niektórzy co prawda moga ze wstydu, ze ich kamera nie widziala swiatla od cwierc wieku zaprzeczac jej istnieniu (tu przewaga metody pierwszej jest jednak zauwazalna ;), ale mysle, ze predzej czy pózniej uda nam sie znalezc kogos kto owszem posiada jakas kamere, ale nie wie o niej nic poza tym, ze jest przestarzala. I dokladnie na ten moment czekamy. Naturalnie jezeli znajdziemy znajomego który na czas swojego pólrocznego pobytu w stanach pozyczy nam swoja nowa XM-1, to tez nie ma sie czym przejmowac, pan z lombardu chetnie sie zamieni. Oczywiscie zartuje, im lepszym sprzetem dysponujemy tym lepiej, zmierzam jednak do tego, ze do naszej zabawy wystarczy naprawde, naprawde slaby sprzet. Do naszych potrzeb wystarczy zeby kamera potrafila nagrywac i odtwarzac. Bardzo wskazane jest tez, zeby byla sprawna - naprawa bedzie kosztowac pewnie tyle co nowa.
Jezeli mamy juz kamere - jestesmy w polowie drogi.
Bedziemy potrzebowac takze komputera. Mozna sie tego bylo spodziewac, prawda? Wbrew popularnemu mitowi nie bedzie jednak potrzebna wcale zadna super-maszyna. Co prawda od przybytku glowa nie boli, ale bedziemy pracowac na ˝ rozdzielczosci PAL - czyli komputer bedzie mial cztery razy mniej danych do przetworzenia niz przy pracy na materiale DV. Wygodna praca zaczynac sie bedzie gdzies kolo PII 500, ale przy odpowiedniej gimnastyce ... kilka filmików popelnilem na P233MMX (!!!). Oprócz procesora kluczowe znaczenie ma tu dysk. Wideo jest bardzo dyskozerne - zeby zmontowac parominutowy teledysk potrzebowalem cos kolo 3 giga miejsca na dysku. Panowie pracujacy na DV pewnie sie teraz smieja pod nosem - 'to ma byc duzo?'. Ale techniki amatorskie kocham wlasnie za to, ze jezeli nie starcza nam na sprzecie, zawsze mozna obnizyc jakosc i uzyc tego co sie ma. Inny teledysk, trwajacy cztery minuty, zmontowalem rok wczesniej majac 2,5 giga ... calego dysku, razem z systemem operacyjnym i wszystkimi programami.