HD – z czym to się je?

Specyfikacja (krótka) formatu HD

Zacznijmy od pytania – czym właściwie jest format HD? Hi-Definition video to coś więcej niż tylko nazwa obrazu o wyższej niż dotychczas rozdzielczości. HD to zbiór zasad i specyfikacji technicznych, który został zatwierdzony przez wszystkich liczących się producentów sprzętu i oprogramowania.

Najważniejszą cechą obrazu HD są oczywiście jego rozmiary. Dotychczas używany format obrazu - SD (Standard Definition) – określa pojedynczą klatkę jako obraz o wymiarach 720 x 576 pikseli (PAL). HD dopuszcza dwa osobne rozmiary klatek. Mniejszy: 1280x720 pikseli oraz większy: 1920x1080.pikseli. Ten drugi jest prawie trzykrotnie większy od klatki formatu SD.


Te dwa alternatywne rozmiary są często skrótowo określane jako „720” i „1080”. Warto zauważyć, że ten drugi, większy format zaczyna zdecydowanie dominować na rynku, zarówno w segmencie telewizorów jak i kamer wideo. Obecnie tylko kamery JVC nagrywają obraz HD 720 – Sony, Canon i Panasonic „produkują” materiał w formacie 1080.

Obok rozdzielczości, inną ważną cechą różniącą oba formaty HD jest sposób tworzenia obrazu – „progressive scan” lub „interlaced” (przeplot). Progressive scan (skanowanie progresywne) to cecha formatu HD 1280x720. Stąd często używany symbol „720p”. „Progressive scan” oznacza, że każda klatka wideo składa się po prostu z pojedynczego obrazu.

Z kolei 1920x1080 to przeważnie obraz z przeplotem (interlaced – stąd symbol 1080i), co oznacza, że obraz tworzony jest poprzez naprzemienne wyświetlanie linii parzystych i nieparzystych. Te „połówki obrazu” noszą nazwę półpól lub półobrazów. Często pojawiają się dyskusję na temat tego, czy lepszą jakość daje skanowanie progresywne, czy też technika przeplotu. My nie musimy w to wnikać, wystarczy wiedzieć iż tak naprawdę różnice w jakości obrazu są naprawdę niewielkie. Jak już wspomniałem, producenci sprzętu nastawiają się na format 1080; także telewizory HD-ready mogą bez problemu skalować i z powodzeniem wyświetlać oba formaty HD.

Wszystko powyższe brzmi bardzo pięknie, ba, wręcz sielankowo – obraz o znacznie wyższej rozdzielczości daje nam niespotykaną dotąd jakość materiału wideo. Oczywiście jest w tym wszystkim pewien haczyk: podwyższona rozdzielczość oznacza, że każdy plik wideo zawiera znacznie więcej danych, a to z kolei oznacza, ze plik taki zajmuje dużo, dużo więcej miejsca niż pliki SD-video. Dotyczy to także przekazu telewizyjnego, gdzie zbyt niski wskaźnik transferu danych oznacza migotanie obrazu i fatalną jakość. Czysty materiał HD 1920x1080 to jakość której sprostać mogą jedynie najbardziej zaawansowane systemy produkcji filmowo-telewizyjnej. Tak więc, aby nagrywanie i obróbka wideo HD mogły być dostępne dla przeciętnego użytkownika, materiał musi zostać poddany kompresji.