Kręcenie filmów w 3D

Wraz ze wzrostem popularności filmów, telewizji i gier 3D, wielu filmowcow chce dołączyć do „stereoskopowej rozgrywki”. Sama technologia nagrywania w 3D jest względnie nowa, ale u jej podstaw stoją wciąż żelazne zasady znane od dawna.

Nieważne na jaki film pójdziesz dziś do kina, masz wielkie szanse, że zaproponują ci obejrzenie go przez wielkie okulary, które wyglądem przypominają te z czasów „dzieci kwiatów”, kiedy spodnie dzwony były w modzie. Przy tak wielkiej popularności, to tylko kwestia czasu kiedy twój klient zapyta, „Czy mógłbym dostać ten film nagrany w 3D?”. Odpowiedź na to pytanie brzmi oczywiście „tak”. Jednak, jak w przypadku każdej nowej technologii, jest kilka nowych warunków i zasad, które należy poznać, aby nakręcić jak dobry materiał filmowy.

Łatwo zacząć, trudniej opanować po mistrzowsku.

Jednym z największych niebezpieczeństw filmowania 3D jest to, że jest ono zwodniczo łatwe. Właściwie każdy może skleić taśmą dwie kamery obok siebie i nakręcić jakiś testowy materiał. Następnie “wystarczy” zgrać nakręcony materiał do nieliniowego edytora, nałożyć czerwony filtr na materiał z lewej kamery oraz cyjanowy filtr na materiał z prawej, wyrenderować i voilá! Tanie papierowe okulary 3D i monitor to wszystko czego potrzeba, żeby cieszyć się nowo zmontowanym filmem 3D. Niestety w praktyce nie jest to takie oczywiste. Nagrane obiekty wyglądają jak miniaturowe modele albo jeszcze gorzej – sprawiac wrazenie gigantycznych. Wszystko, co znalazło się na pierwszym planie zdaje się unosić w powietrzu, podczas gdy elementy tła wyglądają jakby opierały się na płaszczyźnie ekranu. Co w takim razie poszło źle?

Aby móc odpowiedzieć sobie na to pytanie, musimy nauczyć się kilku nowych słów oraz poznać i zrozumieć kilka nowych technik filmowania. Wszystko to podeprzeć zaś musimy dużą dozą cierpliwości.

Istnieją dwa hasła, które każdy filmujący w 3D powinien znać: rozstaw punktów widzenia i konwergencja.